fbpx

Fotoshoot 2020

Zie je mij of zie je mijn psoriasis - Denise

Zie je mij of zie je mijn psoriasis - Denise

Al twee maal organiseerde Psoriasispatienten Nederland een fotoshoot voor mensen met psoriasis. Schaamte voor de plekken is nog steeds realiteit voor veel mensen met psoriasis. Schaamte voor een andere huid. Schaamte die niet nodig is. Want ieder mens is mooi en uniek. Met dat motto hebben 14 mensen met psoriasis plaatsgenomen voor de camera van een professionele fotograaf Dit keer voor de lens van fotograaf Emiel Lops. We nemen je mee naar onze modellen om te laten zien dat het hebben van psoriasis niet iets is om je voor te schamen. Om mensen te stimuleren om plekken niet te verstoppen. Het resultaat is om trots op te zijn. In deze serie als eerste Denise.
Denise

Denise

Denise is één van de modellen van de tweede fotoshoot met psoriasis. In haar aanmelding geeft ze aan dat ze graag wil laten zien dat je ook met de plekken een mooi mens bent en dat de plekken maar bijzaak zijn. Denise is al vroeg aanwezig bij de fotoshoot, rustig wachtend terwijl de fotograaf alles klaar zet raken we in gesprek. En zo start ook later het gesprek met haar.

Even voorstellen

Ik ben Denise, ik ben 23 jaar en ik kom uit IJmuiden. Ik heb een dochter van 4 jaar en heb in mijn leven al heel wat achter de rug. Zeg maar iemand met een rugzakje. In al die omstandigheden begon mijn psoriasis. Bij mij was het een klassieke "uitbraak", Ik was toen 16 jaar, ik zat in die periode heel veel binnenshuis en al dat TL licht is niet goed voor je huid. En in ongeveer een week zat ik van het ene op het andere moment helemaal vol met psoriasis. Omdat mijn vader en middelste broer ook psoriasis hadden, had mijn vader snel in de gaten dat ook ik psoriasis had. Toen de huisarts aangaf dat het een zonneallergie was, ging hij daar tegenin zorgde hij dat ik naar de dermatoloog kon. Zo kwam in de medische molen terecht en mocht al snel naar de dermatoloog.

Behandelingen

Behandelingen

Ik heb verschillende behandelingen gekregen, eerst de klassieke behandeling met zalven en crèmes, daarna medicatie en dan uiteindelijk de biologicals. Die heb ik nu en dit gaat op zich goed. Wel blijf ik daar een beetje mee spelen omdat ik eigenlijk niet de rest van mijn leven aan de injecties wil zitten. Als ik dan op een gegeven moment helemaal gaaf ben, dan stel ik de prikken uit of doe ze zelfs helemaal niet meer. Maar ja, dan gebeurt er weer iets óf soms ook niets en dan kwam het allemaal weer terug. Op dit moment is mijn huid rustig. Het minderen doe ik wel in overleg met de dermatoloog, waarmee ik een goede band heb.
Zo af en toe heeft ze iets nieuws, maar vaak moet ik toch weer terug naar de injecties. Gelukkig werken de injecties wel bij mij. Zeker hierdoor heb ik intussen wel het gevoel dat ik goed in control ben. Dat ik goed met mijn dermatoloog kan afstemmen wat ik wil en wat ik kan proberen. Zoals bijvoorbeeld met de tijden voor de injecties of de toepassing van andere middelen. Ik kan een balletje opgooien over de richting die ik op wil. Uiteindelijk beslist wel de dermatoloog wel of het kan of mag. In feite mag ik meebeslissen.

Mijn kennis van behandelingen heb ik natuurlijk van de dermatoloog en van het googelen op het internet. Ja gaat toch op zoek naar wat zou kunnen helpen.

Altijd medicatie of niet?

Altijd medicatie of niet?

Bij de injecties, die ik nu heb, speel ik wel de gedachte dat ik daar niet mijn hele leven aan wil zitten. Ik denk : In principe is het toch niet goed, zoveel medicijnen in je lichaam stoppen, het doet iets met je lichaam. Ikzelf merk dat bijvoorbeeld aan mijn haar dat uitvalt. Ook moet ik continu alert blijven en me eraan herinneren dat ik het moet toedienen en rekening houden met het moment waarop ik dat doe. Jezelf prikken is echt niet fijn.

Wat ik het allerliefst kwijt zou willen zijn is de pijn en de jeuk die erbij komt. Zonder medicatie zijn mijn benen een en al psoriasisplekken en mijn huid is dan heel droog. Op plekken waar de huid beweegt, bijvoorbeeld in mijn knieholtes, scheurt het dan weer open. Op het moment dat je heel vol zit, dan scheurt elk sneetje bij een beweging open. Op een gegeven moment kon ik niet eens meer een pot pindakaas open maken. Dan kun je niet meer voor jezelf zorgen en voor mijn dochtertje. Dat is nog het zwaarst, dat ik tegen haar moet zeggen dat ze even niet op schoot mag omdat mama daar pijn van krijgt. Ik ben best wel bang dat zij ook psoriasis krijgt, zeker ook omdat haar vader het recent ook heeft gekregen.

Tips voor anderen met psoriasis

Tips voor anderen met psoriasis

Tips die ik zou willen geven aan iemand die nét psoriasis gekregen heeft is: ga in ieder geval langs bij je dermatoloog om te kijken in hoeverre je het hebt. Kijk naar jezelf hoe jij je voelt, iemand die heel vol zit kan er weinig last van hebben en iemand die er maar een klein plekje van heeft, kan daar juist weer heel veel last van hebben. Voor iedereen is dat anders. Kijk naar de situatie. En kijk hoe gemakkelijk het te behandelen is met zalven of zo. Voor iedereen werkt het anders, ik ken iemand die kreeg een schuimzalf en dat werkte heel goed, maar bij mij niet, ik kreeg er blauwe plekken van.

Je neemt me maar zoals ik ben.

Je neemt me maar zoals ik ben.

Ik laat de psoriasis echt niet mijn leven beïnvloeden, ik doe gewoon alles. Ik ka gewoon lekker uit eten met vrienden of een avondje stappen. Mijn vader heeft het ook en ik weet van hem dat hij ermee gepest is en dat dat een groot effect op zijn zelfvertrouwen gehad heeft. Daar heb ik van geleerd. En van mijn broer heb ik gezien hoe het wel moet. Het blijft nog steeds lastig en af en toe zitten de tranen wel in de weg, maar ik ga me niet meer verstoppen. Dit ben ik en je neemt me maar zoals ik ben.

Voor mijn nieuwe partner was het feit dat ik psoriasis heb niet te missen, want ik ga net zoals nu op de fotoshoot ook gewoon naar buiten in een jurkje of een korte broek. De plekken, over mijn hele lichaam, interesseert me niet.

Nu bij mijn de psoriasis minder is ben ik er wel zeker van dat de mensen die me ontmoeten eerst mezelf zien, maar als de psoriasis erger is voel ik dat niet zo, dan denk ik dat ze eerst de psoriasis zien. Maar ik reageer daar verder helemaal niet op. In gesprekken met anderen, die het niet hebben, merk je toch heel vaak dat ze niet beseffen wat psoriasis is, ‘het is maar een beetje jeuk’. Ik probeer het uit te leggen dat het gaat om een ontsteking onder de huid en een versnelde celdeling. Dus echt wel meer, dan wat je ziet.

Dit is wie ik ben.

Dit is wie ik ben.

Poseren voor de camera, lijkt vanzelf te gaan voor Denise, Ze gaat staan en de camera klikt. Benaderbaar volgt ze de aanwijzingen van de fotograaf op. Ze staat er gewoon. Een glimlach. de haren nog even achterop de rug schuddend.

Denise: De fotoshoot vind ik nodig omdat er nog steeds veel mensen zijn die onzeker zijn zich verstoppen en zich niet durven te laten zien. En daar moet gewoon verandering in komen! Dat mensen met psoriasis zelfverzekerder en sterker worden. En dat geldt ook heus voor mijzelf, ook ik ben onzeker. Juist door dit soort dingen, zoals meedoen aan de fotoshoot, voel ik me sterker. Dit is wie ik ben.

Afdrukken E-mailadres